که مادری پیکر فرزند شهیدش را

در آغوش می کشد

مثل یک زندانی که حکم حبس ابد می گیرد

یا آن لحظه هایی که می دانم ...

زندگی را گاهی باید مرد

پخش نمی شود دگر آنچه تو می پراکنی ...

ترسم چو بازگردی ار دست رفته باشم

وز رفتنی نبینی بر گور من گیاهی ...

که از بهار تقویم می ماند و از من ...

از من ...

از من ...

از من ...

استخوان هایی که روزگاری تو را دوست داشتند ...

روزگاری ...

روزگاری ...

آن روز ها در تهران ...

یاد باد آن روزگاران ...

در تهران ...